Ik sla even een paar jaar over en kom uit op het moment dat mijn kinderen een voor een toetreden tot het Shetland Pony Grand National Team. Een hele mond vol maar het is ook nogal wat: 20 kinderen, 30 ouders, 10 begeleiders. Een heel circus dat al ruim vijftien jaar lang de binnenlandse evenementen rondtrekt om stofwolken te produceren.

Eigenlijk reed ik op dat moment zelf nog niet zo heel lang paard, maar op de een of andere manier was mijn zelfvertrouwen wel gegroeid. Bovendien, hoe moeilijk kan een Shetland pony zijn? Toch? Ja, lach maar, ik ben inmiddels ook wel wat wijzer. Het hek dat een kudde Shire Horses tegen houdt is niet gebouwd op drie Shetlandponies. Zo'n hek moet nog ontworpen worden. Voor de wedstrijd, bij het poetsen hoefde ik alleen maar de vuile plekken aan te wijzen. Een aai over de bol van de pony en het kind, zadel er op ... papa kun je even aansingelen? Tegen de tijd dat ik (de eerste keer) ontdekt had wat dat nou weer was en hoe het werkte waren de kids behoorlijk zenuwachtig en de ponies begonnen ook te dribbelen. Licht transpirerend controleerde ik de zadeltjes en moest/mocht vervolgens twee Shets vasthouden zodat de kinderen konden opstappen. Ha! Hoe zal ik het zeggen. Ik denk dat het makkelijker is een nest jonge katten in een mandje te houden, of, twee goudvissen tegelijk uit een vissenkom te pakken. Een nest ratelslangen uitruimen? Iets in die orde van grootte. Waarom andere mensen dat wel kunnen is me heel lang een raadsel gebleven. Een keer moest ik plotseling helpen de ponies vast te houden bij de start van de finale. Ik geloof dat ik bijna bij de eerste hindernis ben uitgekomen. Daarna werd ik steevast opgesteld in de tweede bocht van de renbaan, de bocht waar bijna nooit wat gebeurd. En als, dan is het een kind dat er vanaf rolt, ik ren er heen, vervolgens raap ik dat snel op en de begeleiders in de volgende bocht of bij de volgende hindernis pakken de wilde pony vast.

Gelukkig blijkt ook bij 'hou eens even vast' ervaring een rol te spelen. Wel ben ik nog steeds het type dat bij het in en uit de stal of wei halen en weer terug altijd een halster touw gebruikt, maar het gaat een stuk makkelijker tegenwoordig. Behalve dan bij onze hengst Jimmy die regelmatig een uurtje door de wei rent met een touw nog aan z'n halster. Ik zit dan binnen met een verschroeide hand in een bak water. Blijkbaar is mijn geestelijk overwicht nog niet zo groot dat hij bij de ingang van de wei of buitenbak even wacht tot ik het touw heb los geklikt. Ik werk er aan.